ΑΓΡΥΠΙΑ

Λοιπόν εἶναι γύρω στίς τέσσερεις τό πρωϊ. Ἔξω, μακριά βλέπω τά φῶτα τῆς κωμόπολης ἐνῶ ἡ θάλσσα ἁπλώνεται σκοτεινή μέχρι τά φῶτα τοῦ δρόμου πού περνάει ἀκριβῶς ἀπό πάνω της. Ἔκανα αὐτόν τόν ἀκατάστατο ὕπνο τό προηγούμενο βράδυ καί τελικά ξύπνησα 8 ἡ ὥρα τό πρωί, ὅταν ξυπνάω γενικά ἀπό τίς 3 μέχρι τίς 6! Πρᾶγμα δηλαδή σχεδόν ἀνύπαρκτο στίς τελευταῖες ἐποχές. Ὁπότε πεφτω γιά ὕπνο στίς 12 χωρίς νά νυστάζω, ἀλλά γενικά ἔχω εὔκολο τόν ὕπνο. Ὅμως αὐτήν τήν φορά δέν ἐρχόταν μέ τίποτα! Κι ἔτσι ὅπως κάθομαι στό μισοσοσκόταδο, νοιώθω τούς ρυθμούς μου νά χαμηλώνουν καί νά συντονίζονται ἀκριβῶς στήν συχνότητα τῆς ἄγάπης ἄνευ ὄρων καί τῆς εὐγνωμοσύνης. Ἡ Νύχτα εἶναι μαγική κι ἀλήθεια, τώρα τό ἀνακαλύπτω. Μέ σκεπάζει ἡ Νύχτα καί Εἶμαι τό Φῶς Της!!!