Ο ΤΡΟΜΕΡΟΣ ΜΗΝΑΣ ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ
Πάντοτε ὀνειρευόταν ἕνα σπίτι στήν ἐξοχή. Καί ὄχι σπίτι ἀλλά οἰκία. Κάπου ψηλά, νά ἔχει θέα ἕνα ὄμορφο λιμανάκι μέ τίς ἀντανακλάσεις τους στήν γαλανή θάλασσα, ἀπέραντο οὐρανό καί νά βλέπει τήν Ἀνατολή. Τό ἐπεξεργαζόταν στό νοῦ της γιά καιρό ὥσπου ἐκεῖνο τόν Ἰούνιο παρουσιάστηκε μιά ἐξαιρετική εὐκαιρία. Μιά καλή οἰκογένεια ζήτησε νά ἐνοικιάσει τό σπίτι της. Ἡ ἀλήθεια εἶναι πώς ἦταν λίγο κολλημένη μέ τό σπίτι της γιατί, ὅπως ἔλεγε, ὅλα ἦταν τακτοποιημένα καί δέν χρειαζόταν νά κάνει κάτι. Μεγάλη ἀπόφαση νά ἁλλάξει. Καί ξαφνικά, σάν μαγικά, τό ἀποφάσισε. Τό σπίτι στόν λόφο πού τῆς σύστησαν ἦταν 99% ὅπως τό εἶχε φανταστεῖ! Ἐκστασιάστηκε καί μετακόμισε... Ἕνα πρᾶγμα δέν εἶχε προσέξει. Τό σπίτι ἦταν βορεινῆς κατεύθυθνσης καί τά δέντρα στήν θέση τῆς Ἀνατολῆς, ἔξω ἀπό τό παράθυρό τῆς κρεβατοκάμαρας, ἄρχισαν νά κρύβουν ἀπό τόν Νοέμβριο τόν λιγοστό Ἥλιο. Μέχρι πού τόν Δεκέμβριο δέν φαινόταν καθόλου! Ὁλομόναχη στόν λόφο μέ τόν ἄγριο Χειμῶνα νά λυσσομανάει εἶχε τήν αἴσθηση πώς βρίσκεται σέ ἕνα καϊ...