Ο ΤΡΟΜΕΡΟΣ ΜΗΝΑΣ ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ

Πάντοτε ὀνειρευόταν ἕνα σπίτι στήν ἐξοχή. Καί ὄχι σπίτι ἀλλά οἰκία. Κάπου ψηλά, νά ἔχει θέα ἕνα ὄμορφο λιμανάκι μέ τίς ἀντανακλάσεις τους στήν γαλανή θάλασσα, ἀπέραντο οὐρανό καί νά βλέπει τήν Ἀνατολή. Τό ἐπεξεργαζόταν στό νοῦ της γιά καιρό ὥσπου ἐκεῖνο τόν Ἰούνιο παρουσιάστηκε μιά ἐξαιρετική εὐκαιρία. Μιά καλή οἰκογένεια ζήτησε νά ἐνοικιάσει τό σπίτι της. Ἡ ἀλήθεια εἶναι πώς ἦταν λίγο κολλημένη μέ τό σπίτι της γιατί, ὅπως ἔλεγε, ὅλα ἦταν τακτοποιημένα καί δέν χρειαζόταν νά κάνει κάτι. Μεγάλη ἀπόφαση νά ἁλλάξει. Καί ξαφνικά, σάν μαγικά, τό ἀποφάσισε. Τό σπίτι στόν λόφο πού τῆς σύστησαν ἦταν 99% ὅπως τό εἶχε φανταστεῖ! Ἐκστασιάστηκε καί μετακόμισε... Ἕνα πρᾶγμα δέν εἶχε προσέξει. Τό σπίτι ἦταν βορεινῆς κατεύθυθνσης καί τά δέντρα στήν θέση τῆς Ἀνατολῆς, ἔξω ἀπό τό παράθυρό τῆς κρεβατοκάμαρας, ἄρχισαν νά κρύβουν ἀπό τόν Νοέμβριο τόν λιγοστό Ἥλιο. Μέχρι πού τόν Δεκέμβριο δέν φαινόταν καθόλου! Ὁλομόναχη στόν λόφο μέ τόν ἄγριο Χειμῶνα νά λυσσομανάει εἶχε τήν αἴσθηση πώς βρίσκεται σέ ἕνα καϊκι κι ἔρχεται τό τσουνάμι. Καμιά βοήθεια. Πρέπει μόνη της νά χειριστεῖ τά πανιά, τά σκοινιά, μέσα στήν καταιγίδα γιά νά ἀνεβάσει τό καϊκι ἐπάνω στό τσουνάμι κι ἀπό ἐκεῖ νά κατηφορίσει στά φιλικά φῶτα τοῦ λιμανιοῦ τῆς πόλης. Σέ αὐτήν τήν καταιγίδα γιά κάποια στιγμή βυθίστηκε. Ἀναρωτιόταν πῶς γινόταν μέ ὅλα αὐτά πού εἶχε ἐπίγνωση νά ἔχει τάσεις αὐτοκτονίας. Ἔνοιωθε φυλακισμένη, ἀνήμπορη νά βγεῖ στήν ἐπιφάνεια καί νά ἀναπνεύσει. Τηλεφώνησε σέ Γραμμή Αὐτοκτονίας. Μέ τόν εὐλογημένο πού τῆς ἀπάντησε δυναμωμένη, βγῆκε στήν Θέα, λίγο παραπάνω ἀπό τό σπίτι, καί κάθισε στόν βράχο πού τόν ἔλουζε ὁ μεσημεριάτικος Ἥλιος. Ἔκλεισε τά μάτια καί πέθανε. Ὅταν ἄνοιξε τά μάτια αἰσθάνθηκε τήν φωτιά τοῦ Φοίνικα πού εἶχε γίνει, ἀναστημένη ἀπό τίς στάχτες της. Χαμογέλασε. Ἀγκάλιασε τόν ἑαυτό της μέ ἀπέραντη Ἀγάπη, Συν-χώρεση καί Θαυμασμό! Ἀγάπη μου, στόχος μας εἶναι νά εἴμαστε πάντα εὐχαριστημένοι. Εὐ-Χάρις, Εὐ-Χαρεις! Ὁπότε, δεχόμαστε μέ ὅλη μας τήν καρδιά, ὅλη μας τήν Ὕπαρξη Αὐτό Πού Συμβαίνει, τό συν-χωροῦμε, τό ἀγκαλιάζουμε μέ ἀγάπη. Τώρα, ἄν τήν ρωτήσεις, θά σοῦ πεῖ πώς ἔχει βρεῖ τό Σημεῖο στό ὁποῖο θά ἤθελε καί θέλει νά εἶναι. Ἀποδοχή, Συν-χώρεση, Ἀγκαλιά, Ἀπεριόριστη (Χωρίς Ὄρους) Ἀγάπη. Ἄ, καί φυσικά Εὐγνωμοσύνη! Γιά ὅλα! Γιά τήν παραμικρή λεπτομέρεια καθε ἱστορίας σου! Εὐ-Γνώμω! Εὐ-χαριστῶ!