ΠΑΝ ΜΕΤΡΟΝ ΑΡΙΣΤΟΝ

ΕΥΛΟΓΙΑ Μάθημα Περί Μέτρου Τήν Σοφία τήν γνώρισα σάν Σοφία κι ἐγώ, ὅταν μέ τήν Νικολέττα, ἡ ὁποία ἔπαιζε τόν ρόλο τῆς καθοδηγήτριας, συμβούλου καί ἐξομολογήτριας, πήγαμε νά ἐπισκεφτοῦμε ἕναν Γέροντα, πρώην πνευματικό της, ὁ ὁποῖος εἶχε κάποια κινητικά θέματα καί ἡ Σοφία τόν "ὑπηρετοῦσε". Τό σπίτι ἦταν σέ μία ἀνηφόρα κι ἔτσι ὅπως ἀνεβαίναμε εἶδα ἀπό τό ἀνοιχτό παράθυρο μιά μεγάλη ζωγραφιά τοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος μέ τό ἕνα χέρι εὐλογοῦσε καί τό ἄλλο ἀκουμποῦσε στήν καρδιά του. Πήγαμε πολλές φορές ἐκεῖ. Μάλιστα μιά ἀπό αὐτές, μπαίνοντας στό δροσερό σπίτι ὅπου ἦταν ὁ Γέροντας ξαπλωμένος ἐκείνη τήν στιγμή, κάθιδρες τοῦ εἴπαμε: -Γέροντα τί ζέστη εἶναι αὐτή; Πλαντάξαμε!! Μᾶς κοίταξε χαμογελώντας καί εἶπε: - Τί ὡραῖος καιρός παιδιά μου!! Ζέστη καί κρύο εἶναι καταστάσεις τοῦ νοῦ! Πολύ καιρό ἀργότερα κατανόησα τί ἤθελε νά πεῖ. Ὅταν ὁ Γέροντας ἀποχώρησε, ἡ Σοφία ἔκανε ἀκόμα ἕνα βῆμα. Ἀποφάσισε νά μονάσει. Μιά ἡμέρα λοιπόν ξεκινήσαμε ἡ Νικολέττα κι ἐγώ νά τήν ἐπισκεφτοῦμε στό Μοναστήρι. Τό Μοναστήρι εἶχε ἕναν ὑπέροχο κῆπο τόν ὁποῖο περιποιεῖτο ἡ Σοφία, πού μᾶς ὁδήγησε στήν Γερόντισσα. Καθόταν στήν κεφαλή τοῦ τραπεζιοῦ τῆς κουζίνας, κι ἔτσι ὅπως ἔμπαινε τό φῶς ἀπό τό παράθυρο πίσω της, θαρροῦσες πώς ἦταν στεφανωμένη μέ φῶς. - Εὐλογία εἶναι τό ὄνομά μου μᾶς εἶπε μόλις τήν χαιρετήσαμε. Καθῖστε, εἶναι ἡ ὥρα τοῦ γεύματος. Καί ὑπάρχει μόνον ἕνας κανόνας! Μπορεῖτε νά πάρετε ὅσο θέλετε ἀλλά αὐτό πού θά εἶναι στό πιάτο σας θά τό φάτε ὅλο! Ἔτσι θά ξέρετε στ' ἀλήθεια πόσο ΜΠΟΡΕΙΤΕ νά φᾶτε. Καλή ὄρεξη! Ἔτσι, εἶναι ἀλήθεια, ἔμαθα πόσο νά τρώω γιατί τήν πρώτη ἐκείνη φορά δέν ἄντεξα στόν πειρασμό νά ξαναβάλω ἀπό ἐκεῖνες τίς ἐξαίσιες καυτερές τηγανητές πατάτες. Τίς τελευταῖες δυό-τρεῖς πίεσα τόν ἑαυτό μου νά τίς φάει. Τώρα ἤξερα τά ὅρια, ποῦ ἀρχίζει ἡ λαιμαργία. Ἡ σχέση μου μέ τήν Εὐλογία ἔγινε στενή, ἀφοῦ τόσο μέ ἐνέπνεε ἡ ὀμορφιά πού ἀπέπνεε, ἡ ἡρεμία, ἡ ἀγάπη πρό πάντων. Αὐτός ἦταν ὁ τρόπος πού τά ἔβλεπε ὅλα, μέ ἀγάπη καί ὀμορφιά. Πάντοτε εἶχε στό στόμα της ἕναν καλό λόγο, μιά παρηγοριά. Πῶς τήν ἔλεγαν "κατά κόσμον" ποτέ δέν ἔλεγε. Οὔτε καί γιά ὁ,τιδήποτε ἄλλο πού εἶχε νά κάνει μέ ὅ,τι συνέβαινε στήν ζωή της πρίν καρεῖ Μοναχή. Ἔλεγε: "Τί σημασία ἔχει τό Ὄνομα; Θαρρῶ δίνεται στά πράγματα μόνον γιά να τά ἀναγνωρίζουμε, ἐνῶ ἡ οὐσία δέν βρίσκεται ἐκεῖ". Ὁπότε, σκέφτηκα, ἄν γιά παραδειγμα, σοῦ πῶ "κατσαβίδι", στό νοῦ σοῦ ἔρχεται ἕνα κατσαβίδι τό ὁποῖο δέν εἶναι κατ'ἀναγκην τό ἴδιο μέ αὐτό πού σκεπτόμουν ὅταν σοῦ εἶπα τήν λέξη. Ὁπότε δίνουμε καί ἕνα συμπληρωματικό ὄνομα γιά νά διακρίνουμε τά ὁμοειδῆ. Σταυροκατσάβιδο, ἴσιο κατσαβίδι, τετράγωνο κατσαβίδι κλπ. Ὅταν συναντᾶμε κάποιον μέ τό ἴδιο ὄνομα μέ κάποιον ἄλλο τόν ὁποῖον συναντήσαμε σέ ἄλλη φάση, ἀμέσως ἐξετάζω ποιά-πῶς ἤμουν ὅταν συνάντησα ἄλλους μέ τό ἴδιο ὄνομα. Κατέληξα πώς βάζοντας "στήν σειρά" ὅσους γνώρισα μέ τό ἴδιο ὄνομα, μποροῦσα νά ἐξερευνήσω καλύτερα τό πῶς ἤμουν μέ τόν "ἴδιο" ἄνθρωπο σέ ἐκείνη τήν φάση. Ὅλα συνδέονται μέ ἕναν τόσο ἀριστοτεχνικά ἁπλό τρόπο!" Ἔτσι πόσο μποροῦμε νά εἴμαστε στήν Μακαριότητα ἐάν βλέπουμε ΔΙΑ ΜΕΣΟΥ τοῦ Φαινομένου; ἀναρωτήθηκα. ΕΝΤΕΛΩΣ!, ἀπάντησε. ΑΓΑΠΗ ΜΟΝΟΝ! Ξαναδές το!